Richting aangeven: Een verloren kunst

Door hyptonize op donderdag 13 november 2014 21:23 - Reacties (60)
Categorie: vervoer, Views: 5.820

Afgelopen zomer fietste ik nietsvermoedend naar mijn werk, tot er opeens een auto naast me kwam rijden. Zijn raampje ging open en hij riep iets naar mij. Ik verstond hem niet zo goed, en ik voelde me meteen wat ongemakkelijk. Ik heb genoeg films gezien om te weten dat een langzaamrijdende auto met openstaand raampje die je blijft volgen niet veel goeds betekend. Bijna stotterende vroeg ik: "Wat zegt u?" Toen ik wat beter kijk, had de man zowel een broer van Dominee Gremdaat als van Marc-Marie Huijbregts kunnen zijn. "Ik vind het echt top van je dat je zo juist met je hand je richting aan gaf in die bocht! Dat zie ik niet veel meer!" En terwijl hij zijn duim naar me op stak, reed hij door. Ik bleef verbaasd achter. Kreeg ik nou zo juist een compliment omdat ik richting aan gaf? Maar dat is toch heel normaal?

Sinds dat moment ben ik er steeds meer op gaan letten, en naarmate ik er meer op ging letten, ging ik me ook steeds meer ergeren. Het viel me opeens op hoe vaak mensen verzuimen om hun richting aan te geven. Vooral in de auto. Raar eigenlijk, want de richtingaanwijzer (of knipperlicht) is aan en uit te zetten door een zeer kleine beweging waarbij je zelfs maar ťťn willekeurige vinger bij nodig hebt. Dat is letterlijk nog geen seconde werk.

Het pasje in mijn portemonnee waar 'Rijbewijs' met grote rode letters op vermeld staat, heeft als uitgiftedatum 25.09.2009, en dit is mijn eerste pasje waar dat woord op vermeld staat. Dat betekend dat ik nu iets meer dan vijf jaar mijn rijbewijs heb. Volgens de wet ben ik dus geen beginnend bestuurder meer. Maar relatief gezien dus wel. Ik moet ook toegeven dat ik niet zo vaak een auto bestuur. Als ik twee keer in de week achter het stuur zit is het veel. Maar toch vergeet ik nooit om mijn richtingaanwijzer te gebruiken. Dat is gewoon automatisme.

Waarom doen mensen die hun rijbewijs al meerdere malen hebben kunnen verlengen dit dan niet? Het erge is nog wel bij een rotonde. Alsof iedereen in de laatste seconde bedenkt "Shit, ik moet hier af!" En zonder nadenken hun stuur naar rechts gooit. Op een rotonde is het niet altijd gevaarlijk, maar vooral ergerlijk. Elke keer moet je weer remmen tot 0km/u, om er op het laatste moment achter te komen dat de auto die je voorrang verleend, deze voorrang niet nodig heeft. Hierbij gaan weliswaar maar enkele luttele secondes verloren, maar is bij een (drukke) rotonde niet bepaald bevorderend voor de doorstroom.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook genoeg situaties waarbij het wťl gevaarlijk kan zijn. Tijdens de spits op de snelweg is het gewoon not done om je auto onverwachts op een andere rijbaan te gooien zonder dat de auto die op die rijbaan rijdt - en net 10km/u harder rijdt dan jij - plotseling vol in de remmen moet.

Op het verzuimen van je richting aangeven staat een boete van 85 euro. Oom agent zou daarom dus gewoon eens lekker naast een rotonde gaan staan, dan kan 'ie pas lekker geld verdienen. En dan kunnen mensen weer janken over volledig terechte boetes, maar dat is een heel andere discussie.

Dus laten we gewoon stoppen met dat (onbewust) asociale gedrag, en doe gewoon met je lichtjes knipperen als de situatie (dus bij elke afslag) dat vereist. Ook als fietser zijnde!

Een niet werkende OV-Chipkaart en het gezeik eromheen...

Door hyptonize op donderdag 17 juni 2010 11:03 - Reacties (40)
CategorieŽn: student, vervoer, Views: 6.133

afgelopen dinsdag zat ik in de trein, toen er plots een vriendelijke conducteur naast me stond, vragend naar mijn vervoersbewijs. Nadat ik mijn portemonnee met wat moeite uit m'n kontzak kreeg, en m'n OV-chipkaart met wat moeite uit diezelfde portemonnee kreeg, gaf ik deze nietsvermoedend aan de vriendelijke conducteur. Hij hield mijn kaart bij zijn mooie apparaatje, maar verhip, mijn kaartje werkte niet. Hij probeerde het aan alle kanten en in alle mogelijk standjes, maar niks hielp. "Heeft u dit wel vaker?" vroeg de vriendelijke conducteur. "Nee, meneer, dit is mijn eerste keer," antwoordde ik verbaasd, deels omdat mijn chipkaart niet werkte, deels omdat iemand die zeker 30 jaar ouder was mij 'u' noemde. "Dan zou ik zo snel mogelijk contact opnemen met de IBGroep en een nieuwe aanvragen," zei de vriendelijke conducteur weer vriendelijk. "Ja, meneer, bedankt, meneer," zei ik op de beleefde toon die mijn ouders me hadden aangeleerd.

Op de terugweg besloot ik alvorens de trein in te stappen maar even de conducteur te waarschuwen. Ditmaal een vrouwelijke conducteur, die volgens haar bordje op haar uniform het zelfs geschopt had naar hoofdconducteur. "Voor deze ene keer mag je meereizen, de volgende keer moet je toch echt 'n kaartje kopen," zei ze op een vriendelijke doch strenge toon. "Ja, mevrouw, bedankt, mevrouw," en ik haastte me de trein in.

Eenmaal thuis aangekomen ging ik via de adresbalk van Firefox naar www.ov-chipkaart.nl, waar ik ontdekte dat ik de volgende stappen moest ondernemen voor een nieuwe kaart.

1. Ik moet naar een groot station in de buurt (in mijn geval Tilburg)
2. Hier moet ik bij de servicebalie van het OV-bedrijf in kwestie laten controleren of mijn kaart ťcht kapot is
3. Als dat zo is, moet ik een formulier invullen.
4. Dit formulier wordt opgestuurd en kan ik weer 3 weken wachten op een OV-chipkaart.

Natuurlijk is dit allemaal niet zo'n ramp, we zijn namelijk niks anders gewend van de IB Groep en andere overheidsinstellingen. Het minder leuke nieuws is dat ze verwachten dat ik - als arme student - maar even voor die drie weken elke dag een dagretour op hoest van Tilburg > Eindhoven. Ik had al de hoop dat ik dit terug zou kunnen vorderen, maar dat is dus niet het geval. Dus ik denk dat ik nu maar even m'n ouders heel lief aan ga kijken...