A Song of the Malazan Books of Time

Door hyptonize op zaterdag 27 april 2013 15:30 - Reacties (10)
Categorie: student, Views: 2.724

Sinds enkele jaren ben ik me steeds meer gaan interesseren in Fantasy boeken. Als middelbare scholier had ik, hoe kan het ook anders, alle Harry Potter boeken binnen afzienbare tijd verslonden. Toen ik 18 was, ontdekte ik een topic op een forum over A Song of Ice and Fire, een serie van George R.R. Martin, die de meeste mensen kennen als de serie waar op de TV serie Game of Thrones gebaseerd is. Na dit topic doorgespit te hebben, besloot ik maar om meteen de boeken te bestellen. 5 minuten nadat ik de Nederlandse editie van A Game of Thrones had besteld, werd ik er op gewezen dat het origineel veel beter is dan de vertaalde boeken. Mijn Engels was op dat moment niet denderend. Buiten de Engelse lessen op de HAVO deed ik niet veel moeite om deze taal te spreken of te verbeteren. Toch weerhield me er dit niet van om een poging te wagen om dit boek in het Engels te lezen. Toen ik dat besloten had, heb ik meteen mijn bestelling geannuleerd en de Engelse editie besteld. Dit was het begin van mijn lichtelijke Fantasy obsessie. Vier jaar later en ik heb nu een dertigtal Fantasyboeken in mijn boekenkast staan, en ik vermaak me er nog uitstekend mee.

Maar hoe mooi fantasy ook is, er kleeft één heel groot nadeel aan. Er zijn simpelweg te veel boeken. Ik houd netjes een lijstje bij via Goodreads, en mijn zogenaamde ‘to-be-read’-stapel tikt bijna de 700 boeken aan. Niet enkel fantasy, maar het overgrote deel is dat wel. Ik lees vrijwel alleen nog maar in het Engels, niet alleen maar omdat de meeste boeken origineel in het Engels geschreven zijn, maar ook omdat ik mijn Engels continu kan blijven verbeteren, het Engels zoveel toffer klinkt dan het Nederlands (Echt waar, sommige Nederlandse vertalingen zijn tenenkrommend slecht), maar soms ook simpelweg omdat het boek niet in het Nederlands beschikbaar is. Hoewel mijn TBR-lijst zo ongelooflijk groot is en hij maar groter blijft worden (Ik kan natuurlijk uren rondsurfen op websites als Goodreads, Fantasy-Faction en velen blogs, en enkele keer ontdek ik nieuwe boeken en series), lees ik niet snel. Ik probeer elke avond minstens een uurtje te lezen, maar dit lukt niet altijd. Ik ben geen held in concentreren, waardoor ik soms maar 4 bladzijdes per uur lees. Laat ik de schuld maar even bij mijn ADD neerleggen, dat is altijd makkelijk. Maar zoals je begrijpt, schiet dat dus niet echt op. Vorig jaar heb ik welgeteld 22 boeken gelezen. Dit jaar heb ik er pas één uit kunnen lezen, en ik heb nog maar 8 maanden te gaan.

Stiekem heb ik aan het begin van de vorige alinea gelogen, want dat was niet het enige nadeel. Een ander nadeel is dat er zo ontzettend veel, zo ontzettend toffe boeken zijn die ik allemaal wil lezen, dat ik nooit kan kiezen welke ik wil lezen. Dit resulteert in het feit dat ik binnen één week aan meer boeken begin dan een vrouw van outfit veranderd voor een First Date. Maar zoals je waarschijnlijk al door had, lees ik ze vrijwel nooit uit. Elke keer beloof ik mezelf dat ik dit boek écht in één keer uit lees, maar elke keer mislukt het. Fantasy, het is een liefde, een obsessie, maar voor mij, ook een vloek.

NB: De titel slaat op drie van de grotere, epische en bekendere fantasy series van dit moment: A Song of Ice and Fire (George R.R. Martin, 5 van de geplande 7 boeken zijn momenteel gepubliceerd), The Wheel of Time (Robert Jordan & Brandon Sanderson (co-author van de laatste 3 boeken), 13 boeken) en The Malazan Book of the Fallen (Steven Erikson, 10 boeken).

Een niet werkende OV-Chipkaart en het gezeik eromheen...

Door hyptonize op donderdag 17 juni 2010 11:03 - Reacties (40)
Categorieën: student, vervoer, Views: 6.133

afgelopen dinsdag zat ik in de trein, toen er plots een vriendelijke conducteur naast me stond, vragend naar mijn vervoersbewijs. Nadat ik mijn portemonnee met wat moeite uit m'n kontzak kreeg, en m'n OV-chipkaart met wat moeite uit diezelfde portemonnee kreeg, gaf ik deze nietsvermoedend aan de vriendelijke conducteur. Hij hield mijn kaart bij zijn mooie apparaatje, maar verhip, mijn kaartje werkte niet. Hij probeerde het aan alle kanten en in alle mogelijk standjes, maar niks hielp. "Heeft u dit wel vaker?" vroeg de vriendelijke conducteur. "Nee, meneer, dit is mijn eerste keer," antwoordde ik verbaasd, deels omdat mijn chipkaart niet werkte, deels omdat iemand die zeker 30 jaar ouder was mij 'u' noemde. "Dan zou ik zo snel mogelijk contact opnemen met de IBGroep en een nieuwe aanvragen," zei de vriendelijke conducteur weer vriendelijk. "Ja, meneer, bedankt, meneer," zei ik op de beleefde toon die mijn ouders me hadden aangeleerd.

Op de terugweg besloot ik alvorens de trein in te stappen maar even de conducteur te waarschuwen. Ditmaal een vrouwelijke conducteur, die volgens haar bordje op haar uniform het zelfs geschopt had naar hoofdconducteur. "Voor deze ene keer mag je meereizen, de volgende keer moet je toch echt 'n kaartje kopen," zei ze op een vriendelijke doch strenge toon. "Ja, mevrouw, bedankt, mevrouw," en ik haastte me de trein in.

Eenmaal thuis aangekomen ging ik via de adresbalk van Firefox naar www.ov-chipkaart.nl, waar ik ontdekte dat ik de volgende stappen moest ondernemen voor een nieuwe kaart.

1. Ik moet naar een groot station in de buurt (in mijn geval Tilburg)
2. Hier moet ik bij de servicebalie van het OV-bedrijf in kwestie laten controleren of mijn kaart écht kapot is
3. Als dat zo is, moet ik een formulier invullen.
4. Dit formulier wordt opgestuurd en kan ik weer 3 weken wachten op een OV-chipkaart.

Natuurlijk is dit allemaal niet zo'n ramp, we zijn namelijk niks anders gewend van de IB Groep en andere overheidsinstellingen. Het minder leuke nieuws is dat ze verwachten dat ik - als arme student - maar even voor die drie weken elke dag een dagretour op hoest van Tilburg > Eindhoven. Ik had al de hoop dat ik dit terug zou kunnen vorderen, maar dat is dus niet het geval. Dus ik denk dat ik nu maar even m'n ouders heel lief aan ga kijken...